De historie van de Blauhúster Dakkapel in vogelvlucht.
Begin jaren zeventig werden er diverse curieuze wereldrecords gevestigd zoals paalzitten, kaartleggen op de naald van het dak en ga zo maar door. Zo wilde een groepje muzikanten (de tegenwoordige Dakkapellers) ook eens wat proberen.' Blaasmuziek spelen vanaf een dak, en wel zo lang mogelijk.
Een geschikte lokatie met dak werd gevonden in Blauwhuis.
Op het bejaardentehuis 'Teatskehus' werd op 24 juni 1972 een muzikaal wereldrecord van 3 uur en 1 kwartier non-stop blaasmuziek gevestigd. Dit gebeuren haalde de voorpagina van de Leeuwarder Courant en daarmee was de naam 'Blauhúster Dakkapel' een feit. Er is al heel wat afgespeeld in de loop der jaren in binnen- en buitenland, maar de Dakblazers zijn echt bekend geworden als het dweilorkest bij uitstek tijdens de EK en WK schaatskampioenschappen in het Thialfstadion te Heerenveen.

Alles gaat 'uit het blote hoofd', zodat ze a la minuut (letterlijk) kunnen inspelen op de gebeurtenissen of situaties om zich heen, om het geheel een beetje uniform te presenteren kozen de jongens voor een kiel gemaakt van de originele Friese vlag. Op 24 juni 1997 was het precies 25 jaar geleden dat de Blauhúster Dakkapel zijn geboorte beleefde op het dak van It Teatskehus in Blauwhuis. Het vestigen van nutteloze wereldrecords was destijds een populair tijdverdrijf. Nico Silvius was erbij als trompettist.

Met vier andere trompetblazers, een tubaspeler en twee slagwerkers musiceerde hij drie uur en één kwartier aan een stuk door. Het toenmalige record is nadien alleen nog aangevallen door diezelfde Blauhúster Dakkapel. In 1986 melde het orkest zich weer in Blauwhuis.
Het vijftiental blies toen vier volle uren door, met 167 verschillende hits (zonder bladmuziek). Veel meer nog dan de herkenbare uitdossing, vormt dat superbrede repertoire de grote kracht van het Sneeker dweilorkest.
De heren weten het zeker. Dat doet geen blaaskapel ons na. De meeste anderen spelen van papier en vallen na een tijdje in herhalingen. Wij spelen alles uit het blote hoofd en komen nooit ergens op terug", verklaart Frank van den Berg. De Dakkapel heeft zes- tot zevenhonderd hits min of meer paraat, wordt geschat.

Dakkapel legt 'gevulde koeken' op fluweel.
De Dakkapel-leden tekenen in bijna alle gevallen voor de muziek-arrangementen Jelle Munniksma tot 2002 en daarna Theo Brens. Ze staan op papier, maar worden snel in de hoofden gestampt. Om dat proces te versnellen speelden de wekelijkse repetitieavonden zich vroeger wel gedeeltelijk in het donker af. Dat dwangmiddel hoeft dirigent Kees van den Akker tegenwoordig nauwelijks meer toe te passen. In de beginjaren bestond het kapelrepertoire vooral uit niet te ingewikkelde stampers en meedeiners. 'Mopkes' heten die in het bandjargon. Ze worden vooral in het voetbalstadion en Thialf nog vaak uit de kast gehaald. Tegenwoordig studeren de blazers steeds vaker op 'gevulde koeken'. Silvius: ,,Dat zijn de betergevulde stukken muziek voor alle stemmen. Kompleet met tegenmelodie en de wereld aan akkoorden. "De melodie moet op fluweel liggen".

Tijdens de optredens speelt Nico Silvius een sleutelrol. Hij is de inzetter. In kapelkringen staat hij te boek als de wandelende computer (Penty II, 300 Mega-hasses, ca. 128 BH geheugen). Voor het einde van ieder nummer, beslist hij welke kraker gaat volgen. Hij lanceert die in het slotakkoord, opdat er geen stilte valt. De anderen hebben aan één enkele noot genoeg en volgen Nico direkt: ,,Je moet een beetje inspelen op het publiek. Maar ik zorg dat er voor iedereen wat bij is. "Dan kan niet één zeggen dat hij de muziek niet leuk vond." De Blauhúster Dakkapel vierde in de beginjaren triomfen op het toen nog onoverdekte Thialf in de tijd van Atje Keulen-Deelstra. Nu, met de regionale schaatscracks van tegenwoordig, ontbreken de muzikanten evenmin in de schaatstempel in Heerenveen.

Het blijft natuurlijk niet bij optredens in Friesland en de rest van Nederland, de band speelde al drie maal op het Antilliaanse- Caraibische eiland Sint Maarten, trad meerdere keren op in Duitsland en maakte een tournee van twee weken door Canada. In augustus 2000 vertrokken de mannen naar Tokyo en Kurobe Japan om aldaar de feesten rond de 400 jarige handelsbetrekkingen tussen Nederland en Japan op te luisteren. Inmiddels zijn er drie  eigen cd's uit, 'Blauhúster Dakkapel',  'Feest- en Stadionhits' en 'Gevulde Koeken' en werkte het orkest mee aan cd's als 'Elfstedenhits' en 'Feest mee met Heerenveen' en nog veel meer verzamel CD's.

Het Friese huisorkest bij uitstek.
Zoals de Blauhúster Dakkapel regelmatig wordt genoemd, vierde het zilveren jubileum op 21 juni 1997 met een groot muziekspektakel in de binnenstad van Sneek. Heel Sneek en omgeving kon zodoende meegenieten van het jubileum. Aan het spektakel in Sneek werkten alle Sneker korpsen mee: Drum- en Showfanfare Advendo, het Advendo Koperensemble, Rhythm Stars senioren en junioren. Het Stedelijk Sneek en De Harmonie.

Allen gaven een eigen optreden, waarna bij het stadhuis in Sneek voor een gezamenlijk concert waarbij onder andere door alle korpsen de herkenningsmelodie van de Blauhúster Dakkapel, de bekende Triomfmars van Verdi, gespeeld werd. Presentator van het geheel was niemand minder dan de in 2003 helaas te vroeg overleden burgemeester van Tilburg en oud vakbondsbestuurder Johan Stekelenburg, sinds jaar en dag was hij een trouw fan van de Blauhúster Dakkapel. Stekelenburg ontbrak bijvoorbeeld nimmer in de Sneekweek als de kapel op zondag en Hardzeildag (Woensdag) de feestvierders op het Kolmeersland aan het Sneekermeer vermaakt.